Eνα νέο μοντέλο ενημέρωσης ξεκίνησε ήδη στη Νέα Φιλαδέλφεια και τη Νέα Χαλκηδόνα. Από εδώ, μπορείτε καθημερινά να ενημερώνεστε για ό,τι συμβαίνει στην πόλη μας, αλλά και να γίνετε ΕΣΕΙΣ ο ρεπόρτερ, που θα μας στέλνετε ό,τι βλέπετε γύρω σας και σας κάνει εντύπωση. Σας περιμένουμε στο mail ta.pragmata@yahoo.gr

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

"Απάντηση" Χλωπτσιούδη στον Κουσούλη

Γράφει ο Δήμος Χλωπτσιούδης

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει τούτη τη φορά η δημοσκόπηση της Public Issue. Αν και οι δημοσκοπήσεις δεν είναι ποτέ άρτιες, αξίζει να δούμε μερικά κεντρικά ζητήματα που απασχόλησαν όλους μας, λίγο ή πολύ. Εντυπωσιακή είναι η στάση των πολιτών για το ζήτημα της επιστράτευσης των απεργών του μετρό (ακόμα δεν είχαν επιστρατευτεί οι ναυτεργάτες). Και αυτό όπως
φαίνεται δε βοήθησε ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε τη ΔΗΜΑΡ που πήραν αποστάσεις, αλλά όχι σθεναρή θέση απέναντι στην κυβέρνηση. Είναι εντυπωσιακό γιατί τόσες μέρες τα μίντια είχαν εξαπολύσει τρομακτικό πόλεμο κατά κάθε αντίδρασης.
Και ακόμα πιο εντυπωσιακή είναι η στάση που από το νόμο προάγει ως σημαντικότερη αξία τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών, έστω κι αν αυτή τη φορά δεν είναι απόλυτη η πλειοψηφία. Δηλαδή το φιλελεύθερο κήρυγμα περί ιερότητας του νόμου, έχει χαθεί ανεπιστρεπτί. Ο νόμος δεν είναι ιερός, αλλά τα δικαιώματα και η ελευθερία του πολίτη.
Παρά την τόση προπαγάνδα και παρά το γεγονός ότι οι μισοί Έλληνες ζουν στο λεκανοπέδιο, εντούτοις η δημοσκόπηση δείχνει ότι η πλειοψηφία διαφωνεί με την επιστράτευση. Και αυτό πρέπει να το θεωρήσουμε ως την απόλυτα ήττα του θατσερισμού και του δικαίου της πυγμής που έδειξε η κυβέρνηση. Εκεί δηλαδή που πήρεαέρα και θεώρησε ότι δικαιώνονται οι επιλογές της, βλέπουμε ότι οι περισσότεροι ερωτώμενοι ήταν αντίθετοι. Αναδείχθηκε ότι ο λαός εξακολουθεί να σκέφτεται με τη δική του κρίση, ακόμα και ενάντια στην επιχειρούμενη πλύση εγκεφάλου για το δίκιο και το άδικο, για τη σημασία του νόμου που δεν έχει κοινωνική έγκριση και τη θυσία των άλλων. Οι πολίτες αρνούνται να γίνουν υπήκοοι μιας κυβέρνησης που ορίζει νόμους αυτάρεσκα χωρίς τη δική τους -έστω έμμεση- βούληση ή συγκατάθεση. Και αυτό αποτελεί την πλήρη ήττα του αυταρχισμού.
Την ίδια στιγμή, όλος ο λαός αντιδρά σε ένα άδικο φορολογικό σύστημα (96%), ενώ μόλις ένα ποσοστό 9% δεν έχει χρησιμοποιήσει τις αποταμιεύσεις του για να ζήσει, κάτι που σημαίνει πολύ απλά ότι οι υπόλοιποι ή τρώνε από τα έτοιμα ή δεν έχουν έτοιμα.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η στάση υπέρ των αλλαγών που χρειάζεται η ελληνική κοινωνία (63%)., ποσοστό με αυξομειώσεις απαντάται σε όλα τα κόμματα. Βέβαια τη μερίδα του λεόντος (70% με 80% έχουν οι ψηφοφόροι της ελληνικής κυβερνητικής τρόικας) με ποσοστά κοντά στα 50% στα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Ευλόγως βεβαίως 72% εκτιμά λάθος την κυβερνητική πολιτική (αν και το ποσοστό είναι πολύ μικρό κι αδυνατούμε να καταλάβουμε πώς εξήχθη από το δημοσκόπο). Ομοίως είναι εντελώς απαισιόδοξοι όσον αφορά τα εργασιακά (80%). Σε ανάλογο κλίμα και η απαισιοδοξία για την ερχόμενη πενταετία, αφού η απαισιοδοξία έφτασε στα επίπεδα του 2012, παρά τη πυγμή και τις διαφημίσεις της κυβέρνησης... Και φυσικά τρεις στους τέσσερις (74%) είναι κατά του μνημονίου.
Οι ενέσεις αισιοδοξίας της κυβέρνησης δε φαίνεται να πιάνουν τόπο. Η ανάπτυξη αναγνωρίζεται πλέον από τους πολίτες ότι αποτελεί όχι απλά φενάκη, αλλά ένα ναρκωτικό που υπόσχεται ψεύτικο παράδεισο. Αν και προσπαθούν τόσο πολύ το πολιτικό και μιντιακό κατεστημένο να δείξουν ότι προχωράει η οικονομία σταθερά και καλά, εκείνοι που πρέπει να το δουν αποδεικνύεται ότι δεν το βλέπουν. Τα λόγια δε φέρνουν ανάπτυξη και οι υποσχέσεις δε φέρνουν καλύτερες μέρες, και ο λαός το βλέπει.
Η κυβέρνηση έχει διαρρήξει κάθε δεσμό με την κοινωνία. Μόνος τρόπος που κρατιέται ακόμα ζωντανή είναι ο αντιδημοκρατικός νόμος, η ενάντια σε κάθε προεκλογική και προγραμματική δέσμευση των δύο συνιστωσών της ΝΔ και η προπαγάνδα των μέσων επικοινωνίας (που περιορίζεται αισθητά, αν και είναι δυναμική σε κάποια σημεία).
Η πολιτική της βίας, η αντιδημοκρατικότητα του σεβασμού χουντικών νόμων, ενάντια στο δικαίωμα αντίδρασης και απεργίας καταρρίπτεται από το λαό. Οι πολίτες δε θέλουν ένα νέο σουλτάνο ούτε χουντικές αναμνήσεις. Η δημοκρατία απαιτεί σεβασμό στο λαό, την επιθυμία του (αυτό που αποφεύγουν να δουν οι ελιτιστές φιλελεύθεροι και νεοφιλελεύθεροι) και στήριξη του Κοινωνικού Συμβολαίου που πρώτη σπάει η ίδια η κυβέρνηση.<
Μετά από αυτά η μικρή ή μεγάλη άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΝΔ αποτελεί τυχαίο κι αδιάφορο εντελώς εύρημα. Η δημοτικότητα των αρχηγών είναι φληναφήματα για τη δόση του ουσιοεξαρτημένου...
 tvxs.gr

1 σχόλιο:

  1. Ένα κείμενο το οποίο βρίθει κλισαρισμένων διατυπώσεων, δεν νομίζω ότι αποτελεί απάντηση στα όσα ο Λευτέρης Κουσούλης αναφέρει στο συγκεκριμένο του, πολύ εύστοχο, άρθρο στο ΒΗΜΑ.
    Ο συγκεκριμένος σχολιαστής που αναφέρεται στην ανάρτηση, δεν κάνει καν τον κόπο να ερμηνεύσει το φαινόμενο του να υπάρχει εμφατική αποδοχή της άποψης για βαθιές αλλαγές (63%) και ταυτόχρονα σε άλλες ερωτήσεις να αρνούνται οι ερωτώμενοι τις αλλαγές αυτές. Γιατί το να λες για βαθιές αλλαγές αλλά να μην θέλεις να θίξεις τον σκληρό πυρήνα των προβλημάτων, σημαίνει ή ότι δεν έχεις κατανοήσει τι συμβαίνει ή ότι από συνήθεια απαντάς ναι στην ανάγκη για αλλαγές.
    Διαπιστώνει επίσης ότι (στην συγκεκριμένη δημοσκόπηση) οι πολίτες προτάσσουν του νόμου, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες. Από που προκύπτει αυτό; Γιατί με την ίδια λογική που ο εργαζόμενος π.χ. στο Μετρο απεργεί, ο πολίτης/επιβάτης έχει δικαίωμα να μετακινηθεί και αυτό το δικαίωμα του στερείται.
    "Η κυβέρνηση έχει διαρρήξει κάθε δεσμό με την κοινωνία." Άλλο ένα μεγαλο κλισε. Τι σημαίνει δεσμός με την κοινωνία; Η μέχρι σήμερα εμπειρία λέει ότι δεσμός με την κοινωνία έχει βαφτιστει το ρουσφέτι, η συναλλαγή και η εξυπηρέτηση συντεχνιακών συμφερόντων.
    Διαπιστώνει ότι ό "λαός αντιδρά σε ένα άδικο φορολογικό σύστημα" .Σώπα ...τι μας λες
    Αναπαράγει ην θεωρία ότι η κοινωνία είναι αμοιρη ευθυνών για ό,τι μας έφερε εδώ. Ότι όλα οφείλονται στους κακούς πολιτικούς. Και οι αθώοι πολίτες υφίστανται τις επιπτώσεις. Και ποιός τους ψήφιζε; Και ποιος τους πίεζε να δώσουν κι΄ άλλα; Που ήταν οι επίδοξοι σημερινοί σωτήρες να κρούσουν καμπανάκια και καμπάνες ότι τα λεφτα που ξοδεύουμε είναι δανεικά; Που ήταν όλοι αυτοί όταν έβγαιναν συνταξιούχοι 45 ετών, να προειδοποιήσουν ότι αυτοί τρωνε τις συντάξεις των επομενων;
    Και εν τέλει τι είναι η "κοινωνία"; Μια άμορφη μάζα που συλλογικά όσο παίρνει είναι ευχαριστημένη και μόλις σταματήσει να παίρνει διαμαρτύρεται; Και, σαν το ναρκομανή, όσο παίρνει τη "δόση" της είναι όλα καλά;
    Όσοι λοιπόν πιστεύουν ότι με αφελή κειμενάκια οπως αυτο εδώ, μπορούν να απαντηθούν τα πολύ σοβαρά θέματα που θέτει ο Κουσούλης στο σημείωμά του, είναι βαθιά νυχτωμένοι.


    Υ.Γ. Παραπέμπω στο εξαιρετικό σχόλιο του Πάσχου Μανδραβέλη, στην Καθημερινή της 10/2/2013.

    ΑπάντησηΔιαγραφή