Για συγκεκριμένους λόγους, μια καλή φίλη μου έστειλε το παρακάτω κείμενο. Έχει κυκλοφορήσει πολύ στο Διαδίκτυο, αλλά το δημοσιεύουμε κι εδώ, πιστοί στην πεποίθησή μας ότι καθημερινά ολοένα και περισσότεροι μπαίνουν στο μαγικό κόσμο του Ιντερνετ. Κάποιοι, λοιπόν, ίσως δεν το έχουν διαβάσει, αλλά και κάποιοι άλλοι, οι περισσότεροι, που ήδη του έχουν ρίξει μια ματιά, ίσως με τη δεύτερη ανάγνωση βρουν περισσότερα ενδιαφέροντα στοιχεία. Για εμάς, λοιπόν, τους "παλιούς"...
H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Είμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.
Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο
ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές
έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με