Eνα νέο μοντέλο ενημέρωσης ξεκίνησε ήδη στη Νέα Φιλαδέλφεια και τη Νέα Χαλκηδόνα. Από εδώ, μπορείτε καθημερινά να ενημερώνεστε για ό,τι συμβαίνει στην πόλη μας, αλλά και να γίνετε ΕΣΕΙΣ ο ρεπόρτερ, που θα μας στέλνετε ό,τι βλέπετε γύρω σας και σας κάνει εντύπωση. Σας περιμένουμε στο mail ta.pragmata@yahoo.gr

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Οι πατέρες του ελληνικού αναρχισμού

Ο εν Ελλάδι αναρχισμός – ο οποίος έχει επανέλθει τόσο δυναμικά στο προσκήνιο το…
τελευταίο διάστημα – δεν είναι καθόλου καινούργια υπόθεση. Χρονολογείται ήδη από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσης του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους (1830 και δώθε) και συνοψίζεται σε δύο
εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, περιπετειώδεις ιστορικές φυσιογνωμίες με συναρπαστικό βίο, δράση γεμάτη ρίσκο και πολλά «καντάρια» ιδεολογία.
Για τον έναν γνωρίζουμε πότε πέθανε (1870) και για τον άλλον πότε γεννήθηκε (1828). Οι δυο τους αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος και τα ονόματά τους είναι συνυφασμένα με τα πρώτα βρεφικά βήματα του αναρχισμού στην Ελλάδα.
Εμμανουήλ Δαδάογλου
Ο Εμμανουήλ Δαδάογλου, ο άνθρωπος που έστησε οδοφράγματα στην Καπνικαρέα το 1862 επί μοναρχίας του Όθωνα, γέννημα θρέμμα της Σμύρνης, ήταν έμπορος η ιδεολογική διαμόρφωση του οποίου εικάζεται ότι προήλθε από την επαφή του με Ιταλούς πολιτικούς πρόσφυγες, τους οποίους είχε γνωρίσει στα ταξίδια του.
Ανάμεσά τους συγκαταλέγονταν ο αναρχικός Αμιλκάρε Τσιπριάνι (αυτός ο μέγας Ιταλός φιλέλληνας, εθελοντής στις Κρητικές Επαναστάσεις) και ο διεθνιστής Παύλος Αργυριάδης, με διασυνδέσεις και επιρροή στο γαλλικό κυρίως σοσιαλιστικό κίνημα, τους οποίους ο Δαδάογλου γνώρισε στο Παρίσι.
Εκεί, επρόκειτο να οργανώσουν μία ομάδα εθελοντών αναρχο-σοσιαλιστών από όλη την Ευρώπη, η οποία συμμετείχε στις αναταραχές του 1862 κατά του Βασιλιά Όθωνα, ενώ αργότερα, με τη συνεπικουρία του έτερου μεγάλου Έλληνα αναρχικού Πλωτίνου Ροδοκανάκη, οργάνωσε μία αναρχική οργάνωση στην Αθήνα, με ελάχιστη όμως επιτυχία.
Εν συνεχεία έζησε στη Νάπολη της Ιταλίας, όπου εντάχτηκε στο εκεί παράρτημα της Πρώτης Διεθνούς Ένωσης Εργαζομένων (το οποίο συνδεόταν άμεσα με τον Μιχαήλ Μπακούνιν που εγκαταστάθηκε εκεί το 1865), οπότε και γνώρισε την Ελληνίδα Μαρία Πανταζή, που εργαζόταν τότε ως εκδιδόμενη, με την οποία έγιναν ζευγάρι.
Η μέχρι σήμερα άγνωστη πορεία της Μαρίας Πανταζή
Μετά το θάνατό του, κατά τη διάρκεια ενός καυγά στη Δημοκρατική Λέσχη (από τους ιδρυτές της οποίας ήταν ο Ιταλός αναρχικός Αμιλκάρε Τσιπριάνι), η δραστήρια αναρχική Μαρία μετέβη στο Παρίσι, όπου έγινε μέλος μιας ένοπλης αναρχικής οργάνωσης, διαδραματίζοντας ενεργό ρόλο στην τρίμηνη Παρισινή Κομμούνα (γνωστή και ως 4η Γαλλική Επανάσταση) του 1871, για να συλληφθεί αργότερα και να εκτελεστεί από τους Bερσαλλιέρους, μένοντας στην ιστορία ως η πρώτη Ελληνίδα που έλαβε μέρος στο διεθνές αναρχικό κίνημα.
Ο κοσμοπολίτης Πλωτίνος Ροδοκανάκης
Ο δε Πλωτίνος Ροδοκανάκης, γεννημένος στην Αθήνα το 1828, αποτελεί απίστευτη περίπτωση ιστορικής φυσιογνωμίας με δράση στα πιο απίθανα μέρη του κόσμου. Όπως αναφέρεται στο βιβλίο Πλωτίνος Ροδοκανάκης – Ένας Έλληνας Αναρχικός (εκδ. Ηλέκτρα, Α΄ έκδοση 2005, Β΄ έκδοση 2008):
«Στα 1861 ένας Έλληνας σοσιαλιστής, ο Πλωτίνος Ροδοκανάκης, ταξιδεύει από την Ευρώπη στο Νέο Κόσμο. Έχει σπουδάσει ιατρική στη Βιέννη και στο Βερολίνο, φιλοσοφία στο Παρίσι και είναι γαλουχημένος με τις φιλοσοφικές ιδέες και τις πολιτικές θεωρίες της εποχής.
Επηρεασμένος από τον Σαιν Σιμόν, τον Πιερ Ζοζέφ Προυντόν και τον Κάρολο Φουριέ φτάνει στο Μεξικό με σκοπό να εφαρμόσει τις ιδέες του Σοσιαλισμού για τις οποίες αγωνίστηκε με συνέπεια επί 25 χρόνια. Στη χώρα αυτή ο Έλληνας σοσιαλιστής μπόλιασε ιδέες που αλλού δύσκολα γίνονταν κατανοητές. Την ίδια εποχή, η ιδέα και μόνο ότι η ιδιοκτησία είναι κλοπή αντιμετωπιζόταν στην Ευρώπη, με ιερή αγανάκτηση και αποτροπιασμό, αντίθετα από το Μεξικό όπου από αιώνες ίσχυε στους Ινδιάνους η λογική της κοινοτικής γης (Calpuli) την οποία είχαν σφετεριστεί οι μεγαλοκτηματίες. Το «Γη και Ελευθερία», σύνθημα των εξεγέρσεων που ξέσπασαν τις μέρες εκείνες, έμελλε να γίνει το σύμβολο της κατοπινής επανάστασης του Ζαπάτα.
Ο Πλωτίνος Ροδοκανάκης παρέμεινε σε όλη του τη ζωή αγωνιστής, συνεπής στις ιδέες του κι έγινε γνωστός ως ο ιδρυτής του μεξικάνικου αναρχισμού και μια από τις σημαντικότερες μορφές του πρώιμου εργατικού κινήματος. Με το έργο του επηρέασε σημαντικά το αγροτικό και το εργατικό κίνημα συντελώντας στην προώθηση μερικών από τους σημαντικότερους κοινωνικούς στόχους του. Οι ιδέες και η δράση του, όπως ήταν φυσικό, σε μια συντηρητική κοινωνία και σε μια εποχή έντονων πολιτικών και κοινωνικών ανακατατάξεων στο Μεξικό, συνάντησαν πολλές αντιδράσεις. Εκείνος, όμως, ήταν πάντα έτοιμος να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των φτωχών και κατατρεγμένων κάνοντας πολεμική στους ισχυρούς αντιπάλους του, που μάχονταν τις πολιτικές του ιδέες, όπως αποδεικνύει η πληθώρα των άρθρων που δημοσίευσε στις εφημερίδες της εποχής.
Το όνομα του Πλωτίνου Ροδοκανάκη θα φωτίζει το όραμα για Ισότητα και Δικαιοσύνη των ξεχασμένων της μεξικανικής γης, δίπλα σ” εκείνο του Εμιλιάνο Ζαπάτα, που παραμένει ο θρυλικός ήρωας των απόκληρων του Μεξικού…».
iefimerida.gr

3 σχόλια:

  1. καμία σχέση με τους αναρχοάπλυτους του σήμερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Aπό μασονικό βιβλίο διαβάζω ότι ο πρίγκηψ Ροδοκανάκης ίδρυσε το 1872 (24 Ιούλη) στην Αθήνα την πρώτη Μεγάλη Στοά της Ελλάδος. Λέτε να'ναι αυτός που αναγράφεται στο άρθρο σας;
    Χάριν της συζήτησης, να αναφέρω ότι ο αναρχισμός δεν παραπέμπει κατ'ανάγκην σε σοσιαλισμό ή κομμουνισμό. Υπάρχουν και οι λεγόμενοι "αναρχικοί της δεξιάς", που υπερασπίζονται φανατικά την ιδιοκτησία, αλλά αντιδρούν σε έννοιες όπως κράτος, κοινωνική μέριμνα, φορολόγηση. Ένα παράδειγμα, και πρόσφατο:
    Στον "Ταχυδρόμο", προ 3 ετών περίπου, δημοσιεύθηκε συνέντευξη του κ.Νικ.Λάου, ισοβίου Προέδρου της Διεθνούς Τεκτονικής Εταιρίας των Πεφωτισμένων (Illuminati), κάπου 38 ετών σήμερα, στην οποία διαβάζουμε: "Μιλάμε για μια νέα παγκόσμια τάξη, βασισμένη στον αναρχικό καπιταλισμό, η οποία στηρίζεται σε 2 βασικές αρχές: οικοδομούμε την ελευθερία παρά πολεμούμε την τυραννία και χρησιμοποιούμε την πραγματικά ελεύθερη επιχειρηματικότητα ως όχημα για να επεκτείνουμε την ελευθερία". Και αλλού: "Μισώ τους φόρους και κάθε κρατική ρύθμιση της οικονομίας, αντιτίθεμαι στις δημόσιες δαπάνες, συντάσσομαι με το αμερικάνικο κίνημα της οπλοκατοχής και θεωρώ ότι οι κυβερνήσεις είναι η κύρια απειλή για την ελευθερία του ανθρώπου".

    Την ίδια στιγμή που λέει αυτά, ο "αναρχικός" κ.Λάος, ποζάρει στο φωτογραφικό φακό με τα διάσημα του βαθμού του, πλάι στον Σερ Ρόμπερτ Μπάλτσιν (Άρχοντα Ιππότη της Βασίλισσας Ελισάβετ), τον Βαρόνο Φον Χοφ (Μάγιστρο του Τάγματος του Αγ.Λαζάρου) και έναν Ιερέα της Αγγλικανικής Εκκλησίας.
    Μετά απ'αυτά, τι να πει κανείς; Απίστευτο; Κι'όμως, αναρχικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο Πρίγκιψ είναι Δημήτριος Ροδοκανάκης και μην αποπειραθείς να μπείς στη μοναδική «αναφορά» στο διαδίκτυο γι αυτόν, έχει ιό. Προφανώς δεν είναι ίδιο πρόσωπο με τον Πλωτίνο Ροδοκανάκη. Ας δούμε μια ανάρτηση: http://freepsyche.blogspot.gr/2008/06/blog-post_05.html

      Πλωτίνος Ροδοκανάκης: Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ
      Από άρθρο του Έλληνα αναρχικού Πλωτίνου Ροδοκανάκη ή Ροδοκανάτη στην μεξικανική εφημερίδα «El Socialista», στις 28 Μαϊου 1876:
      «Ο δρόμος του Σοσιαλισμού σήμερα είναι αυτός της Γαλλικής Επανάστασης του 1793 – Ελευθερία, Ισότης, Αδελφότης, στα οποία εμείς προσθέτουμε την Ενότητα.
      Ελευθερία σημαίνει ανάπτυξη όλων των ειδικοτήτων ή των τεχνών και όλων των ατομικών ταλέντων χωρίς περιορισμό. Ελευθερία σημαίνει δικαίωμα στην εξάσκηση όλων των ειδικοτήτων, χωρίς απόκτηση επίσημων τίτλων και αδειών και δίχως το μονοπώλιό τους από τα πανεπιστήμια. Ελευθερία σημαίνει απελευθέρωση και χειραφέτηση των γυναικών και ελευθερία όλων μας από κάθε είδους απαγορεύσεις.
      Ισότης σημαίνει ίσα δικαιώματα απέναντι στον νόμο, ισότητα των κοινωνικών θέσεων μέσα σε ένα έθνος, ίση κατανομή του πλούτου και ίση ποιότητα συνειδήσεων πριν η οικουμενική ηθική τάξη επικρατήσει σε όλη την ανθρωπότητα. Αυτό αποτελεί το αξίωμα του κοινού νόμου.
      Αδελφότης σημαίνει αλληλεγγύη, η οποία επιτυγχάνεται με την φιλία και τον αλτρουϊσμό να επικρατούν σε όλα τα μέλη της μεγάλης ανθρώπινης οικογένειας. Όχι άλλες συγκρούσεις, όχι άλλο μίσος ανάμεσα σε πολιτικές παρατάξεις, όχι άλλες θρησκευτικές σταυροφορίες ή καταδιώξεις, σαν εκείνες που έχουμε ήδη δει από κλίκες που ενώ διεκδικούν μια θέση στους Ουρανούς, εδώ στη Γη έχουν εκδηλώσει την χειρότερη παλιανθρωπιά σε βάρος όλης της ανθρωπότητας.
      Ενότης, τέλος, είναι η σύγκλιση όλων των ατομικών ενδιαφερόντων με εκείνα της γενικής ευημερίας».

      Διαγραφή